YİTİP GİDEN
-eski bir dosta-
Yoldaş senin bir gülüşün,
Bir dostunun yarasını
Saramıyorsa artık; sen artık kendin değilsin...
Vur öfkeni dostuna yansın dağlarca göllerce
Dökülmeyen gözyaşın da boğulsun deryalarca
Yitip giden devrimler gibi
Dost sesin dost gülüşlerin
Şimdi çölde bir damla su
Sen artık kendin değilsin...
Öfke çaresizliktir bilirim
Çaresizliğine ölürüm!
Sesin de açan bulutlara, inan her şeyimi veririm
Sanma ki bir yitiktir hüzünlere sarılmam
Sanma ki gülüm bu hüzün öldüğüm de bitecektir...
Bir gün mavi bulutlara biner sonsuza giderim
Dost sesini bulana dek, karanlığa gülümserim
Karanlığa gülümserim...
Kalıcı Bağlantı Yorum (0) Yorum yaz! Arkadaşına Gönder!
0 yorum yazılmıştır